We gingen naar een escaperoom.
“Goed voor het team,” zei iemand.
Binnen drie minuten had iedereen een rol.
Niet afgesproken, maar wel duidelijk.
Er was iemand die meteen alles vastpakte.
Iemand die hardop dacht.
Iemand die zei: “Wacht even, laten we eerst…”
En iemand die al wist hoe het werkte, maar dat pas na tien minuten durfde te zeggen.
Ikzelf stond met een sleutel in mijn hand, niet wetend waar die bij hoorde, maar wel vastbesloten om hem niet kwijt te raken.
Dat leek me al een bijdrage.
Er werd geroepen. Er werd gezucht.
En op een gegeven moment zei iemand: “Volgens mij hoort dit bij dát.”
Waarop iemand anders zei: “Nee, dat hebben we al geprobeerd.”
Wat later toch niet zo bleek te zijn.
Het voelde verrassend vertrouwd.
Alsof we gewoon aan het werk waren, maar dan zonder patiënten en met meer paniek.
Uiteindelijk kwamen we eruit. Net op tijd.
Met gejuich dat net iets te luid was voor een groep volwassenen.
Buiten zei iemand: “Zie je wel, we kunnen dit gewoon.”
En iemand anders: “Dit zegt eigenlijk best veel over ons team.”
Dat klopte.
Maar wat het precies zei, durfde niemand hardop te herhalen.
Seraya (39) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
Interessant om verder te lezen op Enurse
10 praktische tips voor verpleegkundigen tijdens de nachtdienst
Glasgow-Comaschaal: hoe beoordeel je het bewustzijn van je patiënt?
4 reacties