We gingen naar een escaperoom.“Goed voor het team,” zei iemand. Binnen drie minuten had iedereen een rol.Niet afgesproken, maar wel duidelijk. Er was iemand die meteen alles vastpakte.Iemand die hardop dacht.Iemand die zei: “Wacht even, laten we eerst…”En iemand die al wist hoe het werkte, maar dat pas na tien minuten durfde te zeggen. Ikzelf…
Elke verpleegafdeling heeft er één: een po-spoeler die vaker humeurig is dan de gemiddelde puber. En natuurlijk begeeft ‘ie het altijd op het moment dat je een kamer uitloopt met een goed gevulde po in je hand. “Even snel door de spoeler jagen,” denk je nog. Maar zodra je het deurtje opent, ruik je het…
Ergens op elke afdeling ligt ‘ie. De patiënt met “die ene wond”. Je weet wel, die wond die al maanden bestaat. Iedereen heeft er weleens naar gekeken. De wondverpleegkundige, de arts, de leerling, jij, je collega van de nachtdienst én de helpende van de andere afdeling die toevallig langsliep. De wond is inmiddels beter bekend…
Er zijn weinig dingen die zo onderschat worden in de zorg als… de catheterzak. Ja, je lacht — maar je weet precies wat ik bedoel.Die zak die altijd net volloopt tijdens het ontbijt, nét lekt als je net je handschoenen uit hebt gedaan, of die ineens besluit een dansje te doen aan het bedframe omdat…
Het begon met appjes.“Ga jij het redden morgenochtend?”“Ze zeggen dat het glad wordt.”“Misschien blijf ik wel hier slapen.” En ineens was het geen grap meer. In verschillende ziekenhuizen in het noorden bleven verpleegkundigen slapen.Niet omdat het moest.Maar omdat zorg niet stopt als het sneeuwt. Er werden matrassen geregeld.Stoelen tegen elkaar geschoven.Een soort geïmproviseerde slaapzaal, ergens…
“Ik snap niet hoe jij het allemaal bijhoudt.”Dat zegt mijn fulltime collega terwijl ze haar vierde koffie naar binnen giet en een overdracht voorleest die klinkt als een halve roman. Ik glimlach vriendelijk. Want ze heeft gelijk: ik snap het ook niet. Als parttimer ben je altijd net te laat of te vroeg. Je mist…
Er zijn van die momenten waarop je je afvraagt waar het precies misging in je leven. Voor mij is dat elk jaar (oké, niet elk, maar wel vaak) op 24 december, rond 23:15 uur, als ik met een plastic bekertje automatenkoffie in de hand naar buiten staar. In de verte klinkt een verdwaalde vuurpijl. Binnen…
Het gebeurde op dinsdag. Altijd op een dinsdag, lijkt het wel. Ik stond net bij de medicatiekar toen het geluid door merg en been ging.De reanimatieknop.Kamer 12. Adrenaline schiet door m’n lijf. In een paar seconden weet mijn brein precies wat te doen. De kar moet mee. De zuurstof. Waar is iedereen? Waar is de…
Het is half acht ’s ochtends als ik net een slok koffie neem en de arts-assistent naar me toeloopt. “Seraya,” zegt hij vriendelijk, “kan jij even bij kamer 8 bloed prikken? De stagiair durft het niet en hij zit al vijf minuten te wiebelen met die naald.” Ik kijk naar mijn koffie. Dan naar mijn…
“Hoe gaat het op je werk?” vraagt mijn moeder in de familie-app. Ik heb net een nachtdienst achter de rug waarin mevrouw Z. besloot bijna het brandalarm af te laten gaan met haar zelf meegebrachte elektrische dekentje, meneer K. zijn infuus eruit trok en iemand in alle rust besloot in bed te bevallen – wat…