Het begon met appjes.“Ga jij het redden morgenochtend?”“Ze zeggen dat het glad wordt.”“Misschien blijf ik wel hier slapen.” En ineens was het geen grap meer. In verschillende ziekenhuizen in het noorden bleven verpleegkundigen slapen.Niet omdat het moest.Maar omdat zorg niet stopt als het sneeuwt. Er werden matrassen geregeld.Stoelen tegen elkaar geschoven.Een soort geïmproviseerde slaapzaal, ergens…
“Ik snap niet hoe jij het allemaal bijhoudt.”Dat zegt mijn fulltime collega terwijl ze haar vierde koffie naar binnen giet en een overdracht voorleest die klinkt als een halve roman. Ik glimlach vriendelijk. Want ze heeft gelijk: ik snap het ook niet. Als parttimer ben je altijd net te laat of te vroeg. Je mist…
Er zijn van die momenten waarop je je afvraagt waar het precies misging in je leven. Voor mij is dat elk jaar (oké, niet elk, maar wel vaak) op 24 december, rond 23:15 uur, als ik met een plastic bekertje automatenkoffie in de hand naar buiten staar. In de verte klinkt een verdwaalde vuurpijl. Binnen…
Het gebeurde op dinsdag. Altijd op een dinsdag, lijkt het wel. Ik stond net bij de medicatiekar toen het geluid door merg en been ging.De reanimatieknop.Kamer 12. Adrenaline schiet door m’n lijf. In een paar seconden weet mijn brein precies wat te doen. De kar moet mee. De zuurstof. Waar is iedereen? Waar is de…
Het is half acht ’s ochtends als ik net een slok koffie neem en de arts-assistent naar me toeloopt. “Seraya,” zegt hij vriendelijk, “kan jij even bij kamer 8 bloed prikken? De stagiair durft het niet en hij zit al vijf minuten te wiebelen met die naald.” Ik kijk naar mijn koffie. Dan naar mijn…
“Hoe gaat het op je werk?” vraagt mijn moeder in de familie-app. Ik heb net een nachtdienst achter de rug waarin mevrouw Z. besloot bijna het brandalarm af te laten gaan met haar zelf meegebrachte elektrische dekentje, meneer K. zijn infuus eruit trok en iemand in alle rust besloot in bed te bevallen – wat…
“Ik had ‘m net nog in m’n hand.” Sanne kijkt radeloos naar de werkwagen. De thermometer is spoorloos. Niet in het mandje, niet op het nachtkastje van meneer D. Niet tussen de washandjes. We houden even collectief onze adem in. Want wie ooit op een verpleegafdeling gewerkt heeft, weet: als de thermometer zoek is, is…
Een mevrouw van 89 ligt al weken op onze afdeling. Broos, vergeetachtig, vaak afwezig. Haar lichaam wordt verzorgd, haar bloedsuikers netjes bijgehouden, haar medicatie keurig afgetekend. Maar echt contact maken? Dat lukt zelden. Tot ik op een ochtend naast haar zit met de waskom in mijn hand.“Had u huisdieren vroeger?” vraag ik. Ze draait haar…
Soms heb je van die diensten waarop je denkt: waarom doe ik dit ook alweer? Waarop je voor de vierde keer vandaag een katheterzak verwisselt, terwijl je collega belt dat je óók nog even moet helpen met een tillift, en de arts op de gang roept dat hij je overdracht mist. Vandaag was zo’n dag.…
07:09 uur. Ik kom het ziekenhuis binnen en de afdeling op, nog een beetje slaperig. Ik hoor een pieper op de gang afgaan. Een slok koffie zou welkom zijn, maar er is geen tijd. De overdracht begint. De nachtploeg zit al klaar. Sommige gezichten moe, andere gejaagd. Iemand zit driftig te tikken op een toetsenbord…