Soms ontvang ik een uitnodiging in mijn agenda waarvan ik direct weet dat het gevaarlijk wordt.
Niet omdat het onderwerp ingewikkeld is. Maar omdat de titel iets bevat als: afstemming, evaluatie of vervolgoverleg. Dat zijn woorden die van alles kunnen betekenen. Maar meestal betekenen ze: vergadering.
Op zich is daar niets mis mee. Overleggen hoort bij samenwerken. Maar af en toe bekruipt me het gevoel dat we vergaderen over dingen die prima in een e-mail hadden gepast. Laatst zat ik in een overleg waarin werd besproken dat we binnenkort een overleg moesten plannen.
Dat klinkt als een grap. Dat was het niet. Er werden mogelijke data besproken, deelnemers voorgesteld en actiepunten genoteerd. Aan het einde van het overleg was het resultaat dat er later een nieuw overleg zou komen. Missie geslaagd.
Het mooie is dat niemand dit vreemd lijkt te vinden. We knikken serieus, maken aantekeningen en zetten vervolgafspraken in onze agenda. Ondertussen wachten er patiënten, rapportages en telefoontjes. Begrijp me niet verkeerd. Goede samenwerking is belangrijk. Maar soms verlang ik naar de eenvoud van een collega die gewoon even langsloopt en zegt: “Zullen we dit meteen regelen?”.
Vijf minuten later is het opgelost. Geen agenda-uitnodiging. Geen notulen. Geen actiepuntenlijst. Alleen een oplossing. Misschien moeten we daar eens een overleg over plannen.
Seraya (40) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
Ook interessant om verder te lezen op eNurse
Wil je je verpleegkundig redeneren verder verbeteren? Bekijk dan ook:
