Er zijn weinig dingen die zo onderschat worden in de zorg als… de catheterzak.
Ja, je lacht — maar je weet precies wat ik bedoel.
Die zak die altijd net volloopt tijdens het ontbijt, nét lekt als je net je handschoenen uit hebt gedaan, of die ineens besluit een dansje te doen aan het bedframe omdat iemand even niet keek.
En dan heb je ze in alle soorten en maten. De dagzak met zijn keurige slangetje en bevestigingsclip (die altijd breekt). De nachtzak die eruitziet alsof je een halve liter AA drink meesleept. En dan de bedzakken — die zijn of net verwisseld, of 3 dagen geleden, maar dat weet niemand zeker.
Collega’s? Die hebben er ook een mening over:
- “Ik doe altijd een dubbele fixatie, dan blijft ‘ie beter hangen.”
- “Nee joh, je moet ‘m juist los hangen, anders trekt het slangetje.”
- “Zit die slang nou op z’n kop?”
En dan de Grote Vragen des Levens:
- Moet je ‘m echt elke ochtend legen, ook al zit er maar 100 ml in?
- Hoort die knik in de slang nou wel of niet?
- Waarom lekt ‘ie altijd naar jouw sokken toe en nooit de andere kant op?
Maar hé, aan het einde van de dag — als alle zakken geleegd zijn, de bedden verschoond en de vloeren weer droog — ben je toch stiekem een beetje trots.
Want iemand moet het doen.
En wij? Wij kunnen catheterzakken legen met één hand, een telefoon tussen schouder en oor en ondertussen ook nog een leerling uitleggen waarom je nooit — nooit — de slang hoger dan de blaas moet hangen.
Zorghelden? Misschien wel.
Maar dan wel met natte schoenen.
Seraya (39) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
