Er zijn van die momenten waarop je je afvraagt waar het precies misging in je leven. Voor mij is dat elk jaar (oké, niet elk, maar wel vaak) op 24 december, rond 23:15 uur, als ik met een plastic bekertje automatenkoffie in de hand naar buiten staar. In de verte klinkt een verdwaalde vuurpijl. Binnen ruikt het naar soep uit een zakje en desinfectie.
Kerstavond in de nachtdienst is geen romantische-film. Geen sneeuwvlokken, romantiek of kalkoen. Het is de geur van stomamateriaal, de stilte van lege gangen, en het geluid van meneer Van Dijk die voor de vierde keer vraagt of het al ochtend is.
Toch is er iets bijzonders. De collega die kerstlampjes aan haar badge heeft gehangen. De bewoner die je zachtjes “Fijne kerst” toefluistert. De teamleider die wél aan je denkt en iets lekkers in de koelkast legt. We delen koekjes, verhalen en vermoeidheid. Geen grootse diners, maar kleine gebaren.
En dan, als je rond 07:30 uur over de verlaten parkeerplaats loopt, denk je: kerst is misschien niet zoals vroeger. Maar het is toch waardevol om er voor een ander te kunnen zijn. Fijne Kerst allemaal!
Seraya (39) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven. 
