We kregen vanochtend een opname binnen, een oudere mevrouw met hartfalen. Haar dochter was erbij — een tengere vrouw met een zorgelijke blik en een tas vol papieren waar alles uit viel.
We deden wat we konden. Medicatie, uitleg, planning voor onderzoeken. Alles volgens protocol. Toch voelde het niet goed. Te snel. Te veel.
En toen zei de dochter, bijna fluisterend:
“Sorry dat ik zoveel vragen stel. Ik wil gewoon niks missen.”
Ik legde mijn hand even op haar arm.
“Dat hoeft u niet te zeggen. Ik snap het.”
Ze glimlachte schuin, maar ik zag de tranen.
In een flits dacht ik: hoeveel mensen zeggen sorry omdat ze bezorgd zijn? Omdat ze bang zijn? Omdat ze teveel voelen, en denken dat dat niet mag?
Later, toen mevrouw sliep en de dochter vertrok, bleef ik nog even zitten op de rand van het bed. De kamer rook naar nieuwe lakens en ziekenhuiseten.
En ik voelde dat ik óók sorry wilde zeggen.
Sorry dat ik soms in mijn werktempo schiet.
Sorry dat ik soms vergeet hoe groot de zorgen zijn, terwijl ik de papieren regel.
Maar ik weet ook: soms is sorry gewoon genoeg.
Geen uitleg, geen verdedigingslinie.
Gewoon een klein woord dat even de ruimte geeft aan alles wat er niet gezegd wordt.
Ik liep naar de gang en noteerde de overdracht.
En ik dacht: morgen doen we het gewoon weer zo goed als we kunnen. Met een beetje minder haast. En een beetje meer luisteren.
Seraya (38) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
