Een congresdag voelt een beetje als spijbelen.
Je bent er wel. Maar ook weer niet.
Geen piepers. Geen belletjes. Geen “kun je even meekijken?”.
Alleen koffie, naamstickers en mensen die zinnen zeggen als:
“Interessant perspectief.”
Ik zit in een zaal met 120 zorgprofessionals en denk vooral:
wat een luxe dat niemand iets van me wil.
De eerste spreker begint. Iets over innovatie. Of leiderschap. Of beide.
Ik probeer te luisteren. Echt waar.
Maar mijn hoofd doet iets anders.
Het denkt aan de afdeling.
Aan die ene patiënt waarvan ik benieuwd ben hoe het nu gaat.
Aan collega’s die vandaag waarschijnlijk wél rennen.
En tegelijkertijd…
Geniet ik.
Van het tempo dat lager ligt.
Van koffie die je warm opdrinkt.
Van het feit dat je gewoon even mag zitten.
Tijdens de lunch praat ik met iemand uit een ander ziekenhuis.
Andere protocollen. Andere systemen. Dezelfde problemen.
Dat dan weer wel.
Aan het eind van de dag loop ik naar buiten.
Een beetje voller hoofd. Een paar nieuwe ideeën.
En vooral het besef:
Soms heb je afstand nodig om weer scherp te zien waar je het eigenlijk voor doet.
Seraya (40) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze ongeveer elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
