“Kun je nog heel even…”
Die zin. Altijd die zin.
Het betekent nooit écht “even”.
Het betekent: iets wat nog 15 minuten duurt, maar verpakt is als een kleine moeite.
Infuus prikken.
Extra controles.
Familie te woord staan.
“Alleen nog even deze patiënt helpen.”
En voor je het weet is je dienst geen dienst meer, maar een aaneenschakeling van “even snel”-momenten.
Het gekke is: we doen er allemaal aan mee.
Ik ook.
Want je wil helpen. Je wil het goed doen. Je wil niet degene zijn die zegt: nee, dat red ik nu niet.
Dus zeg je ja.
Nog een keer. En nog een keer.
Tot je aan het eind van je dienst denkt:
Wanneer heb ik eigenlijk pauze gehad?
Wat niemand zegt, maar wat we allemaal weten:
“Even snel” is zelden vrijblijvend.
Het is een soort ongeschreven regel in de zorg.
Een stille verwachting.
En ergens zit daar ook de valkuil.
Want als alles “even snel” moet…
wanneer doe je het dan nog écht goed?
Seraya (40) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven. 
