De eerste dag voelt alsof je weer student bent.
Nieuwe afdeling. Nieuwe systemen. Nieuwe routines.
En vooral: nieuwe mensen die alles al kennen.
“Zo doen wij dat hier.”. Die zin hoor je vaker dan je lief is.
Je weet heus wel wat je doet. Je bent verpleegkundige. Je hebt ervaring.
Maar ineens ben je weer degene die twijfelt.
Waar liggen de spullen? Hoe werkt dit systeem? Waarom doet iedereen dit zo?
En het gekke is: je voelt het meteen. Dat verschil tussen weten en kennen.
Je weet hoe je moet handelen. Maar je kent de omgeving nog niet. En dat maakt je onzeker.
Totdat het langzaam draait. Je loopt een dienst zonder na te denken.
Je weet waar alles ligt. Je snapt de ongeschreven regels.
En dan besef je:
Je bent niet opnieuw begonnen.
Je hebt gewoon iets toegevoegd.
Een nieuw perspectief. Een andere manier van werken.
En misschien ook wel een beetje meer begrip voor hoe verschillend de zorg kan zijn.
Seraya (40) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze ongeveer elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven.
Lees meer over het werken in een ander werkveld in de zorg.
