We weten als verpleegkundigen allemaal ongeveer wat we verdienen.
En van elkaar weten we het ook. Een beetje. FWG dit. Periodiek dat.
Het is geen geheim, maar we doen er wel geheimzinnig over.
Niemand zegt bij de koffieautomaat:
“Ik ben eigenlijk best tevreden met mijn salaris.”
Of juist niet.
In plaats daarvan hebben we het over drukte.
Over diensten. Over hoe zwaar het werk is.
Maar geld? Dat blijft ergens op de achtergrond hangen.
En toch speelt het mee.
Op dagen dat je alles geeft.
Dat je doorloopt zonder pauze.
Dat je nét dat extra doet voor een patiënt.
Dan denk je soms wel: Is dit het waard?
Niet omdat je het werk niet mooi vindt.
Maar omdat het zoveel vraagt.
Fysiek. Mentaal. Sociaal.
En dan is salaris niet het belangrijkste.
Maar het is ook niet onbelangrijk.
Misschien zouden we het er vaker over moeten hebben.
Niet klagen. Niet vergelijken.
Maar gewoon eerlijk zijn.
Over wat het werk waard is.
En wat wij waard zijn.
Seraya (40) is verpleegkundige in een perifeer ziekenhuis. In haar persoonlijke en nuchtere columns deelt ze ongeveer elke 2 weken momenten van ontroering, herkenning en humor uit het zorgleven. 
